دل انسان تجلّى گاه خداوند است ، عرش الهى است و اگر كسى بتواند از ورود غير خدا به آن جلوگيرى كند ، تابش انوار ربوبى را در دل خويش به نظاره خواهد نشست . و همهء اين مقامات عالى مرتبه ، با توجّه ، بيدارى ، ذكر و ارتباط با معنويّات به دست مىآيد . خواندن نماز با حضور قلب ، انس با قرآن كريم ، ارتباط با دعا از طريق مفاتيح محدّث قمى و بالأخره راز و نياز حقيقى با پروردگار متعال ، انسان را بيدار مىكند و از ورطهء غفلت نجات مىبخشد . وقتى چنين شد ، دل آدمى جايگاه و تجلّىگاه خداوند مىشود . ماه‌هاى رجب و شعبان و رمضان ، مىتواند دل انسان را تبديل به عرش الهى كند ، به شرط آنكه از هر موجودى غير از خداى سبحان منقطع گردد و به خداوند وصل شود . انسان بايد از همه چيز و همه كس ، حتّى از خودش ببرد و به خداوند متّصل گردد . نور خداى تعالى وقتى در دل انسان متجلّى مىشود كه او رشتهء دل خويش را به نيروگاه لايزال الهى وصل كرده باشد . انقطاع از تمام تعلّقات و وابستگىها ، جمال منّور وجه الله را در قلب آدمى مىنشاند . بر اساس همين نكته ، در مناجات شعبانيه مىخوانيم : « إِلَهِي هَبْ لِي كَمَالَ الِانْقِطَاعِ إِلَيْكَ وَ أَنِرْ أَبْصَارَ قُلُوبِنَا بِضِيَاءِ نَظَرِهَا إِلَيْكَ حَتَّي تَخْرِقَ أَبْصَارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ » « 1 » ذكر يك نكته در پايان اين بخش ضرورى به نظر مىرسد و آن اينكه اسلام با رهبانيّت مخالف است . آنچه در مورد اهميّت به نماز و قرآن و ذكر و دعا ، بيان شد ، در كنار كار و تلاش براى گذراندن زندگى روزمرّه ارزشمند است . دين مبين اسلام با هرگونه افراط و تفريط مخالف است و طرفدار اعتدال و ميانه روى است . دائم‌الذّكر

--> ( 1 ) . إقبال الأعمال ، ص 687